Hafið og strandlengjan heillar mig alltaf. Það eru í senn birtan, hin óskilgreinda fjarlægð sjóndeildarhringsins og lifandi hreyfingar og blæbrigði skýjanna sem heilla mig. Þegar maður horfir á eitthvað í fjarska staðnæmist augað á vissum punkti; hvort sem það er fjall, hlutur eða form í landslagi. En þegar augað staldrar ekki við neitt áþreifanlegt, heldur rennur aðeins eftir einhverju sem ekki er til í sjálfu sér—eins og sjóndeildarhring—þá er eins og óravíddirnar dragist saman í einn punkt. Það er einhvern veginn svo töfrandi að horfa á eitthvað sem ekki er: maður verður kannski fyrst og fremst meðvitaður um eigin skynjun. Verk James Turrell eru ágætt dæmi um upplifun af þessu tagi. Þessi mynd er ekki af neinni sérstakri strandlengju og hún sýnir ekki nein sérstök ský… En hafið er ávallt hið sama.