Ég er að gera tilraunir með að mála sömu myndina aftur og aftur og sjá hvert það leiðir mig. Engar tvær verða eins. Þannig verð ég ósmeykur við að gera mistök og leyfi mér líka að taka áhættu. Þessi útgáfa af Álatjörn í Hreppum er einhvers konar niðurstaða fyrstu og annarrar myndarinnar. Sú fjórða er núna á trönunum.
Þetta málverk er innblásið af nokkrum heimsóknum okkar hjóna að Álatjörn í Hrunamannahreppi. Þessi litla en fallega tjörn er frekar afskekkt, leiðin að henni liggur upp Hreppa í átt að efsta bæ í sveitinni, Kaldbak, frá Hruna. Bærinn Þverspyrna er steinstar í vesturátt frá Álatjörn. Við keyptum veiðileyfi á Þverspyrnu og renndum þarna fyrir fisk. Gæftir voru litlar, Heiða missti eina bröndu en það skipti minnstu máli því dvölin við vatnið er dásamleg.
Fljótsheiði er hugsanlega fegursta heiði á Íslandi. Þegar maður kemur upp fyrir heiðarbrúnina upp af Fosshóli við Skjálfandafljót opnast víð útsýn bæði til norðurs og suðurs. Heiðin er eiginlega alveg flöt og afar gróin. Maður sér lengst inn á hálendið. Í forgrunni eru tjarnir því nægur virðist rakinn vera þarna. Á þessari mynd eru fjöllin í fjarska ósýnileg vegna misturs.
Hafið og strandlengjan heillar mig alltaf. Það eru í senn birtan, hin óskilgreinda fjarlægð sjóndeildarhringsins og lifandi hreyfingar og blæbrigði skýjanna sem heilla mig. Þegar maður horfir á eitthvað í fjarska staðnæmist augað á vissum punkti; hvort sem það er fjall, hlutur eða form í landslagi. En þegar augað staldrar ekki við neitt áþreifanlegt, heldur rennur aðeins eftir einhverju sem ekki er til í sjálfu sér—eins og sjóndeildarhring—þá er eins og óravíddirnar dragist saman í einn punkt. Það er einhvern veginn svo töfrandi að horfa á eitthvað sem ekki er: maður verður kannski fyrst og fremst meðvitaður um eigin skynjun. Verk James Turrell eru ágætt dæmi um upplifun af þessu tagi. Þessi mynd er ekki af neinni sérstakri strandlengju og hún sýnir ekki nein sérstök ský… En hafið er ávallt hið sama.